Back in Business…

Λίγο ακόμη και θα ‘κλεινα χρόνο. Ναι, ΟΚ, είμαι σκατά, αλλά σιγά που έλειψα και σε κανέναν. Όπως και να ‘χει, θα προσπαθήσω να γράψω καμια μαλακία ενώ προσπαθώ να καταλάβω τι σκατά παίζουν οι King Crimson στο background. Πιστέψτε με, μετά από αυτό θα είμαι σε θέση να πιλοτάρω το Battlestar Galactica ολομόναχος σε εχθρική περιοχή γεμάτη Cylons, χορεύοντας ταραντέλα. Εγώ ρε μαλάκα, όχι οι Cylons.

Λοιπόν, επιγραμματικά: Επιτέλους σοβαρές διακοπές. Χωρίς ίχνος σοβαρότητας. Μια βδομαδούλα Καλαμίτσι με τα φιλαράκια (αν και με κραυγαλέες απουσίες, δυστυχώς). Πόσο συχνά γνωρίζεις άτομα που σου δίνουν την εντύπωση ότι τα ήξερες χρόνια; Ένας κι ένας τα παιδιά που γνωρίσαμε εκεί. Και γαμώ τα άτομα όλοι τους, χωρίς κόμπλεξ και μαλακίες. Όπως λέει κι ο Μπασλάμ για τους Λαϊκεδέλικα: Ταιριάζουμε απόλυτα στη βλακεία. Τις εκ των υστέρων συγγνώμες μου σε όσους (όσες, βασικά) δεν μπόρεσαν να αντέξουν και να ακολουθήσουν την ομαδική καθυστέρηση, αλλά με τέτοια συνάντηση κορυφής πάλι καλά που δεν καταστράφηκε το σύμπαν. Αναμένω με ανοιχτές αγκάλες να ξαναβρεθούμε στα πάτρια εδάφη.

Αναγνώστης: “Στ’ αρχίδια μας ρε μαλάκα, γράψε για τον Κουβέλη!”

Blogger (τρομάρα μου): “Σάλτα και γαμήσου. Έχω να γράψω απ’ τον Οκτώβρη, δεν θα αρχίσω με κοινωνικοπολιτικά δοκίμια. Αργότερα αυτά.”

Συνεχίζω.

Σε τηλεοπτικά/κινηματογραφικά νέα: Νέα σαιζόν Futurama. Αρχικά δάκρυσα απ’ την συγκίνηση. Μετά δάκρυσα ακόμα πιο πολύ. Γιατί είναι για τον πούτσο, σε σχέση πάντα με τα παλιότερα. Πού και πού κανα μειδίαμα, από κει που έκλαιγα απ’ τα γέλια. Epic Fail. Το Big Bang Theory, αντίθετα, γίνεται όλο και καλύτερο. Επίσης το Battlestar Galactica είναι έπος και απορώ που άργησα τόσο να το ανακαλύψω. Kudos Pacos.

Το Toy Story 3 είναι η ταινία της δεκαετίας και όποιος διαφωνήσει θα τον πάρει ο διάολος. Καλύτερο απ’ τα 2 πρώτα, χωρίς πλάκα. Το Sherlock Holmes απλά ευχάριστο, το Prince of Persia μαλακία, αλλά επική μαλακία οπότε thumbs up.

Μουσικούλα, Ελληνική: Ο Θανάσης εξακολουθεί να γαμάει και να δέρνει στα live. Αν και φοβάμαι ότι για φέτος η μία φορά που τον είδα ήταν και η μοναδική. Σκατά στο ΔΝΤ που κόβει συναυλίες για να αγοράζει η Μέρκελ καινούριους δονητές. Ο δίσκος απ’ ό,τι φαίνεται έχει πιο πολλά κόκαλα κι από αλανιάρα τσιπούρα. Όσο για τα καινούρια κομμάτια ή τουλάχιστον αυτά που άκουσα: Η Ανταρκτική είναι ψιλομάπα, το Ποιος θα με Θυμάται πολύ καλό, τα άλλα 2 που ξέραμε κορυφαία. Επίσης, η συναυλία Τάνιας-Αρβανιτάκη στο Δίον ήταν ονειρική, με 3 στιγμές που άγγιζαν την τελειότητα. Πιο κάτω βίντεα. Σε πιο δυσάρεστα νέα, εκεί που πάει να γίνει της πουτάνας με τους Socrates να ηχογραφούν νέο δίσκο, ο Τουρκογιώργης μπαίνει στην εντατική. Απ’ ό,τι διαβάζω πάντως είναι σε πολύ καλό δρόμο. Περαστικά, γίγαντα. Τέλος, νόουτ του σελφ: να τσεκάρω το νέο άλμπουμ με Πουλίκα-Socos σε ποίηση Eγγονόπουλου.

Μουσικούλα, αλλοδαπή: Οι Jethro Tull μας άφησαν πάλι μαλάκες. Έστω και χωρίς τον Barre. Τουλάχιστον ακούσαμε άσματα όπως  Nothing is Easy, A New Day Yesterday, Serenade to a Cuckoo, Back to the Family και Dahrma for One. Την επόμενη φορά θέλουμε Benefit, εντάξει θείε Ian; Όσον αφορά το Χέβι Μέτα: Το καινούριο Guardian γαμάει (έρχονται το Μάη, θα γίνει χαμός), το καινούριο Maiden ανώτερο των προσδοκιών, ίσως το καλύτερο reunion album μετά το AMOLAD. Οι Nevermore θεούληδες live και με πολύ καλό δίσκο. Έχασα τους Epica (σκατά) αλλά το Design your Universe είναι τρελή δισκάρα.

Οπτικοακουστικό υλικό:

Κλαίω…

Από άλλη συναυλία, αλλά you get the point. Άκου τα πλήκτρα και τον ήχο της κιθάρας. Μετά βάλε τον δίσκο “Memorial” των Moonspell και έλα πες μου ότι δε θα μπορούσε να βρίσκεται εκεί. Διασκευή με αρχίδια (και όχι αρχίδια διασκευή, Πανούλη).

Ανατριχίλα. Δύο πανέμορφα κομμάτια αριστοτεχνικά δεμένα μεταξύ τους, λες και γράφτηκαν για να συναντηθούν σ’ αυτό το απερίγραπτο τοπίο. Άλλο να στο περιγράφω και άλλο να είσαι εκεί. Λόγος για να ζεις.

Μα δεν βρέθηκε κανένας να το μαγνητοσκοπήσει στο Δίον; Ας είναι, αυτό είναι το καλύτερο που βρήκα. Δεν έχω σχέση με θρησκείες, Θεούς και Δαίμονες. Αλλά όταν μιλάει η Τέχνη δεν αφήνει περιθώρια ούτε για ορθολογισμούς ούτε για συμπτώσεις. Κάτι έγινε σε εκείνη τη φάση. Μαγεία.

Η καλύτερη ενεργή (και όχι μόνο, πιθανότατα) μπάντα του πλανήτη. Thank YOU, Ian. Κι ας μην μπορείς να τραγουδήσεις. Στ’ αρχίδια σου, και στα δικά μας επίσης.

Τελειώνουμε με επικίλα. Την επόμενη φορά, ελπίζω σύντομα, θα πούμε για αριστερούληδες και μολότωφ. Ή μπορεί και όχι.