…για τον Σοσιαλισμό(;)

Μα γιατί οι εκλογές να ανακοινώνονται πάντα μέσα στην εξεταστική; Τέλος πάντων, έχω πάρει απόφαση ότι δε θα γράψω τίποτα αύριο οπότε μπορώ να προχωρήσω σε γαμάτη πολιτική ανάλυση.

Επειδή βέβαια οι περισσότεροι είναι τουλάχιστον αδιάφοροι, θα επικεντρωθούμε στον (Τ)ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί έτσι.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όχι από τους Black Sabbath, αλλά από το σωτήριον έτος 2003. Την χρονιά που συγκροτήθηκε το καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ: της μεγάλης συμμαχίας της αριστεράς, του συλλογικού εγχειρήματος που θα άλλαζε το πολιτικό τοπίο, μπλα μπλα μπλα… Στο καταστατικό της συμμαχίας εκτός των άλλων αναγράφεται ότι επικεφαλής τίθεται ο εκάστοτε πρόεδρος της μεγαλύτερης συνιστώσας, δηλαδή του Συνασπισμού (της Αριστεράς, των κινημάτων, της οικολογίας, των κουταβιών, των χρωμάτων, των αρωμάτων κλπ).

Για τα επόμενα 3-4 χρόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει μια συνεχή ανοδική πορεία. Λίγο η κρίση στο μΠΑτΣΟΚ, λίγο ένας αρχηγός (ο Αλέκος, ντε) “τσακάλι” που δίνει ρέστα εντός και εκτός βουλής, λίγο η έντονη παρουσία στα κινήματα, ελκύει μεγάλο μέρος του προοδευτικού κόσμου και ιδιαίτερα της νεολαίας. Και σ’ αυτό βοηθάει ένας νέος πολιτικός που κάνει την εμφάνισή του στις δημοτικές εκλογές…

Ο μικρός Αλέξης δίνει έναν αέρα ανανέωσης στην αριστερά και στο πολιτικό σκηνικό γενικότερα. Φρέσκος (τότε) λόγος, νεαρός και φυσικά ομορφόπαιδο, γοητεύει γρήγορα τα πλήθη. Σε τέτοιο βαθμό που ο μπαρμπα-Αλέκος τον προμοτάρει όσο δεν πάει για τη θέση του προέδρου στο επόμενο συνέδριο του κόμματος, ενάντια στον (κακό, ανανεωτικό, κρυφοπασόκο, συντηρητικό, φτου κακά) Φώτη Κουβέλη. Ο Τσίπρας επικρατεί με χαρακτηριστική και αναμενόμενη ευκολία.

Φαστ φόργουορντ στο 2009, γιατί πολύ αναλυτικά τα αραδιάζω και με κόβω να πηγαίνω κατευθείαν να γράψω το πρωί. Από  τα Δεκεμβριανά και μετά, η κυβέρνηση φροντίζει να μας δώσει να καταλάβουμε ότι πρέπει να ξεχάσουμε αυτά που ξέραμε. Οι μπάτσοι έχουν αποθρασυνθεί τελείως, υπεύθυνος δημόσιας τάξης τίθεται ένας πρώην εισαγγελέας επί χούντας, το ΛΑ.Ο.Σ. ανεβαίνει τρομακτικά και γενικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε. Εκεί λοιπόν που περιμένεις τους αριστερούληδες να προσπαθήσουν τουλάχιστον να περιορίσουν την φασιστοποίηση της κοινωνίας, αυτοί τρώγονται μεταξύ τους. Να σε κάνουν να τους σιχαίνεσαι με παραιτήσεις μου ανακαλούνται, με ύβρεις εναντίον όποιου ασκεί κριτική (ανεξάρτητα από το αν έχει δίκιο ή όχι-Κοροβέσης) και με ανούσιες και άνευ πολιτικού περιεχομένου κόντρες κορυφής. Ώσπου έρχεται ο καιρός και -ω, έκπληξη!- προκηρύσσονται εκλογές…

Τίθεται λοιπόν το μέγα ερώτημα: Ποιος θα είναι στο τιμόνι; ΧΕΛΟΟΥ! ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ!!! (ανατρέξτε στην αρχή της ανάρτησης) Το οποίο βέβαια δεν διευκρινίζει τι γίνεται όταν ο πρόεδρος του κόμματος είναι μια απογοήτευση και μισή. Όλο αυτό το διάστημα από τότε που ανέλαβε την προεδρία ο Αλέξης έχει αποδειχθεί ένας από τους πιο ξύλινους πολιτικούς της αριστεράς. Προφανώς δεν ήταν έτοιμος να περάσει από το δήμο σε κάτι τόσο μεγάλο και γρήγορα σταμάτησε να εμπνέει.

Παρόλα αυτά, δεν θα έπρεπε να υπάρχει θέμα. Ας προσέχατε, τώρα είναι πρόεδρος και πρέπει να ηγηθεί ολόκληρου του σχήματος. Αλλά όχι. Οι (περισσότερες) συνιστώσες σηκώνουν μπαϊράκι και θέλουν Αλέκο. Είναι πιο true. Και εδώ γίνεται κάτι πρωτοφανές: Το κάποτε “τσακάλι” στο όνομα της ριζοσπαστικής αριστεράς ακυρώνει τον πρόεδρο (του), προτείνοντας τρίτα πρόσωπα ή συμφωνώντας με το ενδεχόμενο της συλλογικής ηγεσίας, που πρότεινε ο Μανώλης Γλέζος. Την τελευταία πρόταση υιοθέτησε τελικά και ο Τσίπρας, παίρνοντας την καλύτερη κατ’ εμέ απόφαση που μπορούσε να πάρει ώστε να κρατήσει ενωμένο το ΣΥΡΙΖΑ.

(φτηνό edit με ms paint)

Το καταστατικό βέβαια δεν τηρήθηκε ούτως ή άλλως. Ο Κουβέλης επισήμανε τις δυσκολίες του να κατέβει… ποδοσφαιρική ομάδα σαν επικεφαλής, και είχε δίκιο. Προσωπικά σαν ιδέα το βρίσκω πολύ όμορφο το να μην υπάρχει ηγεσία στον εκλογικό αγώνα. Το θέμα είναι όμως ότι αυτή τη στιγμή μόνο επιφυλάξεις ως προς τη λειτουργικότητά του μπορεί να προκαλέσει κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά το κακό είχε γίνει από νωρίς και προκειμένου να ευχαριστηθούν όσο δυνατόν περισσότεροι, ο Τσίπρας έκανε πιστεύω σωστή επιλογή. Η επόμενη μέρα βέβαια δεν ήταν και τόσο ευχάριστη. Ο Αλαβάνος αποφασίζει να μην συμμετέχει καθόλου στο ψηφοδέλτιο, αμέσως μετά την απόφαση της γραμματείας, στην οποία μάλιστα φαινόταν απ’ ό,τι γράφεται θετικός, αφήνοντας πολλά ερωτηματικά. Εδώ και καιρό έκανε συνεχώς φάουλ, αλλά είναι δυνατόν ο άνθρωπος που διακινδύνεψε να μείνει εκτός βουλής, θέτοντας υποψηφιότητα στην αβέβαιη έδρα του Ηρακλείου, να παραιτείται όταν μαθαίνει ότι δεν θα κατέχει πλέον ηγετική θέση; Ή δεν καταλαβαίνει ότι ήταν από τα πιο ισχυρά χαρτιά του κόμματός του; Εκτός από τον Αλαβάνο πάντως, επιφυλακτικές ως προς το τι μέλλει γενέσθαι μετά τις εκλογές παρουσιάζονται η Ανανεωτική Πτέρυγα και η ΚΟΕ.

Ανακεφαλαιώνοντας, λοιπόν, έχουμε και λέμε: Σε μία φάση όπου η Αριστερά θα’ πρεπε να είναι πιο ενωμένη και ελκυστική από ποτέ, τρώγεται μεταξύ της και δεν δείχνει να προσφέρει τίποτα καινούριο, με κορυφαία στελέχη να σφάζονται και συνιστώσες που σκέφτονται την ιδεολογική τους καθαρότητα περισσότερο από το πώς θα εκφράσουν αυτά που πρεσβεύουν στον κόσμο. Ακόμα και αν ήταν αναπόφευκτη η διαμάχη Αλαβάνου-Τσίπρα, έγινε χωρίς καμία απολύτως κατάθεση πολιτικών απόψεων και προσωποποιήθηκε απόλυτα. Και τελικά βλέπεις τον τελευταίο, που υποτίθεται ότι είναι ο λιγότερο συμπαθής προς τη συλλογικότητα του ΣΥΡΙΖΑ, να παίρνει την πιο ενωτική απόφαση όσον αφορά τον επικεφαλής του ψηφοδελτίου. Και παρόλα αυτά να συνεχίζουν να τον κατηγορούν ορισμένοι (ΚΟΕ). Τελικά, ποιος έχει δίκιο;

Αδιαφορώ. Το θέμα είναι να τα βρούνε, γιατί έχουμε αηδιάσει με την πάρτη τους. Κόσμος που είχε δείξει κάποτε μία συμπάθεια προς την Αριστερά, αποστρέφεται, χάνοντας κάθε ελπίδα, και αποχή αυξάνεται. Και δεν είναι καν συνειδητοποιημένη. Ας μην γελιόμαστε, δεν στέλνει κανένα μήνυμα και δεν θα φέρει καμιά επανάσταση, παρά μόνο θα ευνοήσει όσους μπορούν και προσελκύουν ακόμη κόσμο. Ο Καρατζαφύρερ παραμονεύει στη γωνία και κερδίζει έδαφος ξεχειλίζοντας λαϊκισμό και κουτοπονηριές, και αν δεν υπάρχει οποιουδήποτε είδους αντίσταση μέσα στη βουλή (μην ακούσω για τίποτα ΚΚΕ γιατί εδώ γελάμε) θα συνεχίσει να ανεβαίνει ατάραχος.

Αυτά. Ξαναδιαβάζοντάς την, η “ανάλυση” είναι για τα μπάζα. Πάρτε τραγουδάκι μήπως σωθεί η κατάσταση.

Καληνύχτες και καλή μου τύχη, που δεν το βλέπω…