Ο Μπουτάρης, ο Άνθιμος, ο Ρούλης και ο Κούλης

Την αγαπάω την πόλη μου, αλήθεια. Μη σου πω μάλιστα ότι καμιά φορά φλερτάρω με ένα ηλίθιο συναίσθημα τοπικισμού, εγώ που ακούω για πατρίδες και έθνη και βγάζω σπυριά. Μ’ αρέσει, ρε “ψηλέ”, που ΞΕΡΩ ότι θα συναντήσω όλο και κάποιον γνωστό όποτε βγω έξω, που έχω ακόμα έναν σεβαστό αριθμό διαφορετικών επιλογών για να διασκεδάσω, που υπάρχει ταυτόχρονα τόση πολλή φοιτητική ζωή και ζεστασιά, αλλά και κυριλέ “αστίλα”. ΔΕΝ μου αρέσει το να θέλω μισή ώρα να φτάσω στο κέντρο, τα σκουπίδια, τα χαλασμένα πεζοδρόμια και δρόμοι. Και, κυρίως, ΔΕΝ μου αρέσουν οι τοπικοί άρχοντες που εγκλωβίζουν τη ζωντάνια που αδιαμφισβήτητα υπάρχει στους κατοίκους, δικαιολογώντας τον χαρακτηρισμό της “συντηρητικής πόλης” που μας έχουν προσδώσει.

http://www.vimeo.com/16465318

12 χρόνια Παπαγεωργόπουλος, φίλε μου. Ναι, τo googlαρα, γιατί είχα χάσει το μέτρημα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να καταλαβαίνει έστω και στοιχειωδώς τι συμβαίνει γύρω του, βγάζουμε για δήμαρχο τον Ατσαλάκωτο. Κλέβω απ’ τον Jedi: Πού είναι όλοι αυτοί που τον ψηφίζουν; Γιατί δεν τους ξέρω; Πού κρύβονται; Εν πάσει περιπτώσει, φαντάζομαι ότι έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν, έτσι;

Αυτοδιοικητικές εκλογές 2010. Η γιορτή της Δημοκρατίας, η φωνή του πολίτη και άλλα τέτοια. Αυτές λοιπόν οι εκλογές, όσον αφορά το Δήμο Θεσσαλονίκης που μας ενδιαφέρει στην παρούσα υπεργαλαξιακή αρθράρα, χαρακτηρίζονται από το τρίπτυχο (μην μετράς και ξαναμετράς, εξηγώ παρακάτω) του τίτλου.

Ο Μπουτάρης

Κανονικά και μόνο το Μοσχοφίλερο θα ‘πρεπε να είναι αρκετό για να τρέξεις να ψηφίσεις τον 68χρονο μπαρμπα-Γιάννη. Όχι τον Αποστόλη, αν και σε περίπτωση που κατέβαινε θα χριζόταν πρωθυπουργός αυτόματα, με συνοπτικές διαδικασίες.

Παρόλα αυτά, φαντάζομαι πως θες επιχειρήματα. Πάρε να ‘χεις: Πρώτο και καλύτερο, ο Μπουτάρης ΔΕΝ είναι πολιτικός. Γι’ αυτό άλλωστε δεν “το ΄χει” και πολύ το επικοινωνιακό και δεν έχει την ικανότητα που αναπτύσσουν στα φυτώρια των κωμμάτων (μη με διορθώνεις, ξενέρωτο openoffice, σωστά το ‘γραψα), να φιλτράρει δηλαδή το κάθε τι που σκέφτεται για να μην προκαλέσει αντιδράσεις.

Αρχικά λοιπόν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε έναν υποψήφιο του κομματικού σωλήνα της ΝΔ και σε έναν άνθρωπο που στις προηγούμενες εκλογές, χωρίς καμία στήριξη, έκανε την Αράπογλου του βαθέως Παshock ρεζίλι πλησιάζοντας επικίνδυνα. Όποιες και να είναι οι κομματικές σου πεποιθήσεις, δεν βαρέθηκες επιτέλους τους πολιτικάντηδες; Επίσης, 5 υποψήφιοι του εκλεκτού της Νουντού είναι πρώην αντιδήμαρχοι της διοίκησης Ατσαλάκωτου, που σημαίνει ότι φέρουν τεράστια ευθύνη και για την κακή διοίκηση, και για τις υπεξαιρέσεις δημόσιου χρήματος που αποδεδειγμένα έλαβαν χώρα τα προηγούμενα χρόνια. Οπότε, επειδή κάποιος απ’ τους 2 υποψηφίους θα βγει ό,τι και να κάνεις… YOU’VE GOT NO CHOICE, BIATCH!

Ο Άνθιμος

Μεταγραφή από άλλο τρίπτυχο και άξιος εκπρόσωπός του. 2010, Middle Ages revised. Όλη η οπισθοδρόμηση της Ελληνικής κοινωνίας σε ένα πρόσωπο. Δε Χαντ οφ Γκαντ, ο ρασοφόρος τιμωρός, η Ιερά Εξέταση.

Πάνω απ’ όλα όμως, ένας ακόμα λόγος να ψηφίσεις Μπουτάρη. Για να μπεις στη μύτη του παπά. Μέχρι πότε η εκκλησία, μέσω των ματαιόδοξων εκπροσώπων της, θα ρυθμίζει την πολιτική ζωή του τόπου; Αν δεν πιστεύεις σε θεούς και δαίμονες, σίγουρα με νιώθεις. Αν πιστεύεις, πώς ανέχεσαι να εκμεταλλεύονται την πίστη σου για τα δικά τους συμφέροντα, κοροϊδεύοντάς σε κατάμουτρα και λέγοντάς σου τι να ψηφίσεις;

BTW, o Κανάκης λίγες μέρες μετά διοργάνωσε εκδήλωση του Κώστα Γκιουλέκα. Τι φάση; Τεσπα, στα @@ μας. Εν κατακλείδι: Για να μην κάνουμε του Μουτζαχεντίν τη χάρη, θα ψηφίσουμε Μπουτάρη.

Ο Ρούλης και ο Κούλης

Και φτάνουμε, αγαπητέ αναγνώστη, στο πρόσωπο-κλειδί της εκλογικής αναμέτρησης. Μιλάω στον ενικό, γιατί είναι ουσιαστικά 2 εκδοχές του ίδιου προσώπου. Ο Αριστε-ρούλης που ψήφισε ό,τι του είπε το κόμμα και ο Αναρχι-κούλης που δεν ψηφίζει. Ποτέ. Συχνάζει στη Ροτόντα, στα πανεπιστήμια και καμιά φορά στη Βαλαωρίτου, που όμως έχει γίνει trendy, πίνει μπάφους, έχει τον Αγγελάκα εικόνισμα και είναι γενικά στη φάση. Μην εξάπτεσαι και μη με συχτιριάζεις αν αναγνώρισες τον εαυτό σου. Αφενός το ότι κάνεις τα παραπάνω δεν σημαίνει ότι ανήκεις ντε και καλά στην κατηγορία Ρούλη/Κούλη, αφετέρου σου απευθύνομαι με πολύ αγάπη και όχι υποτιμητικά. Ούτως ή άλλως σε ξέρω, πίνουμε μαζί ρετσίνες και ακούμε Ντοφανάση Παπακώ. Τα περί αποχής του Κούλη έχουν αναλυθεί άπειρες φορές. Δεν είναι θέμα ιδεολογίας, είναι θέμα απλών μαθηματικών. Αν δεν πας να ψηφίσεις εσύ, θα πάει ο άλλος. Συγκεκριμένα, στην Αθήνα πήγαν όλοι όσοι ήθελαν να ψηφίσουν Χρυσή Αυγή και Κακλαμάνη, με τα αποτελέσματα που είδαμε. Αλλά είπαμε, η επαναστατική συνείδηση πάνω απ’ όλα…

Επειδή όμως μας απασχολεί τώρα ο Β’ γύρος και συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη, ας δούμε τι λέει ο Ρούλης και γιατί κινδυνεύουμε να λουστούμε τον Παπαγεωργόπουλο Jr.

-Ο Μπουτάρης είναι ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ (φτου κακά) και υπηρετεί να συμφέροντα των καπιταλιστών.

-Ο Μπουτάρης είναι ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ υποψήφιος και θα εφαρμόσει την πολιτική της κυβέρνησης.

-Ο Μπουτάρης είναι ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ (γιατί έτσι).

-Ο Μπουτάρης, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ (μου σηκώθηκαν οι επαναστατικές τρίχες).

Συνοπτικά: Το επιχειρηματίας δεν είναι βρισιά. Μέχρι να μπούμε στα ανάκτορα, έχουμε καπιταλισμό. Ούτε εμένα μ’ αρέσει, σύντροφε, αλλά τι να κάνουμε; Στην τελική, μια επιτυχημένη εταιρία δείχνει αν μη τι άλλο κάποια ικανότητα στη διαχείριση των οικονομικών. Επίσης, ο Μπουτάρης στηρίχτηκε πρώτα από τη Δημοκρατική Αριστερά και μετά από το Πασόκ. Αλλά σ’ αρέσει τόσο πολύ να τρώγεσαι με τα ρούχα σου που αυτό είναι αρνητικό, έτσι; Προδότη Κουβέλη και δεν είμαι καλά. Έπειτα, πες μου πρώτον από πού συμπεραίνεις την αγάπη του για το μνημόνιο και δεύτερον τι σχέση έχει με το δήμο; Θα πετάξει έξω την Τρόικα όπως ήθελε να κάνει ο Αλαβάνος;

Κλείνω, παραβλέποντας το γεγονός ότι κατέχεις πιθανότατα μετρητή αριστεροσύνης, μαζί με την απόλυτη αλήθεια. Τη Δευτέρα θα έχουμε δήμαρχο και, είτε το θέλεις είτε όχι, θα είναι ένας εκ των 2 υποψηφίων. Όσες μούντζες και να ζωγραφίσεις, όσα ψηφοδέλτια της Λαϊκής Συσπείρωσης ή του Μηταφίδη και να ρίξεις, όσους φραπέδες και να πιεις αντί να πας στο εκλογικό κέντρο. Ψήφισε, και μην το πεις στους φίλους σου στην τελική, αν ντρέπεσαι τόσο. Μεταμφιέσου, σκάσε το απ’ το σπίτι μη σε δει ο μπαμπάς που προσεύχεται στον Στάλιν κάθε βράδυ, πες ότι θα ρίξεις άκυρο. Όπως και να ‘χει, ΣΚΕΨΟΥ. Σκέψου αν είναι προτιμότερο να δεις κάτι να αλλάζει στην πόλη σου, ή να εκτελέσεις το “επαναστατικό” σου καθήκον.

Μακάρι, Μπουτάρη.

ΥΓ: 2 σε 1 άρθρο, αφού ο Γκιουλέκας μπορεί κάλλιστα να αντικατασταθεί από τον Ψωμιάδη. Ξέρω ότι είναι ακόμα πιο δύσκολο να ψηφίσεις Μπόλαρη, αλλά ισχύει κι εδώ το μη χείρον…

Βοήθειά μας!

Αναδημοσίευση από το Ελληνάκι (http://ellinaki.blogspot.com/). Έχω χεστεί στο γέλιο κανα μισάωρο τώρα.

http://ellinaki.blogspot.com/2010/08/2.html

Back in Business…

Λίγο ακόμη και θα ‘κλεινα χρόνο. Ναι, ΟΚ, είμαι σκατά, αλλά σιγά που έλειψα και σε κανέναν. Όπως και να ‘χει, θα προσπαθήσω να γράψω καμια μαλακία ενώ προσπαθώ να καταλάβω τι σκατά παίζουν οι King Crimson στο background. Πιστέψτε με, μετά από αυτό θα είμαι σε θέση να πιλοτάρω το Battlestar Galactica ολομόναχος σε εχθρική περιοχή γεμάτη Cylons, χορεύοντας ταραντέλα. Εγώ ρε μαλάκα, όχι οι Cylons.

Λοιπόν, επιγραμματικά: Επιτέλους σοβαρές διακοπές. Χωρίς ίχνος σοβαρότητας. Μια βδομαδούλα Καλαμίτσι με τα φιλαράκια (αν και με κραυγαλέες απουσίες, δυστυχώς). Πόσο συχνά γνωρίζεις άτομα που σου δίνουν την εντύπωση ότι τα ήξερες χρόνια; Ένας κι ένας τα παιδιά που γνωρίσαμε εκεί. Και γαμώ τα άτομα όλοι τους, χωρίς κόμπλεξ και μαλακίες. Όπως λέει κι ο Μπασλάμ για τους Λαϊκεδέλικα: Ταιριάζουμε απόλυτα στη βλακεία. Τις εκ των υστέρων συγγνώμες μου σε όσους (όσες, βασικά) δεν μπόρεσαν να αντέξουν και να ακολουθήσουν την ομαδική καθυστέρηση, αλλά με τέτοια συνάντηση κορυφής πάλι καλά που δεν καταστράφηκε το σύμπαν. Αναμένω με ανοιχτές αγκάλες να ξαναβρεθούμε στα πάτρια εδάφη.

Αναγνώστης: “Στ’ αρχίδια μας ρε μαλάκα, γράψε για τον Κουβέλη!”

Blogger (τρομάρα μου): “Σάλτα και γαμήσου. Έχω να γράψω απ’ τον Οκτώβρη, δεν θα αρχίσω με κοινωνικοπολιτικά δοκίμια. Αργότερα αυτά.”

Συνεχίζω.

Σε τηλεοπτικά/κινηματογραφικά νέα: Νέα σαιζόν Futurama. Αρχικά δάκρυσα απ’ την συγκίνηση. Μετά δάκρυσα ακόμα πιο πολύ. Γιατί είναι για τον πούτσο, σε σχέση πάντα με τα παλιότερα. Πού και πού κανα μειδίαμα, από κει που έκλαιγα απ’ τα γέλια. Epic Fail. Το Big Bang Theory, αντίθετα, γίνεται όλο και καλύτερο. Επίσης το Battlestar Galactica είναι έπος και απορώ που άργησα τόσο να το ανακαλύψω. Kudos Pacos.

Το Toy Story 3 είναι η ταινία της δεκαετίας και όποιος διαφωνήσει θα τον πάρει ο διάολος. Καλύτερο απ’ τα 2 πρώτα, χωρίς πλάκα. Το Sherlock Holmes απλά ευχάριστο, το Prince of Persia μαλακία, αλλά επική μαλακία οπότε thumbs up.

Μουσικούλα, Ελληνική: Ο Θανάσης εξακολουθεί να γαμάει και να δέρνει στα live. Αν και φοβάμαι ότι για φέτος η μία φορά που τον είδα ήταν και η μοναδική. Σκατά στο ΔΝΤ που κόβει συναυλίες για να αγοράζει η Μέρκελ καινούριους δονητές. Ο δίσκος απ’ ό,τι φαίνεται έχει πιο πολλά κόκαλα κι από αλανιάρα τσιπούρα. Όσο για τα καινούρια κομμάτια ή τουλάχιστον αυτά που άκουσα: Η Ανταρκτική είναι ψιλομάπα, το Ποιος θα με Θυμάται πολύ καλό, τα άλλα 2 που ξέραμε κορυφαία. Επίσης, η συναυλία Τάνιας-Αρβανιτάκη στο Δίον ήταν ονειρική, με 3 στιγμές που άγγιζαν την τελειότητα. Πιο κάτω βίντεα. Σε πιο δυσάρεστα νέα, εκεί που πάει να γίνει της πουτάνας με τους Socrates να ηχογραφούν νέο δίσκο, ο Τουρκογιώργης μπαίνει στην εντατική. Απ’ ό,τι διαβάζω πάντως είναι σε πολύ καλό δρόμο. Περαστικά, γίγαντα. Τέλος, νόουτ του σελφ: να τσεκάρω το νέο άλμπουμ με Πουλίκα-Socos σε ποίηση Eγγονόπουλου.

Μουσικούλα, αλλοδαπή: Οι Jethro Tull μας άφησαν πάλι μαλάκες. Έστω και χωρίς τον Barre. Τουλάχιστον ακούσαμε άσματα όπως  Nothing is Easy, A New Day Yesterday, Serenade to a Cuckoo, Back to the Family και Dahrma for One. Την επόμενη φορά θέλουμε Benefit, εντάξει θείε Ian; Όσον αφορά το Χέβι Μέτα: Το καινούριο Guardian γαμάει (έρχονται το Μάη, θα γίνει χαμός), το καινούριο Maiden ανώτερο των προσδοκιών, ίσως το καλύτερο reunion album μετά το AMOLAD. Οι Nevermore θεούληδες live και με πολύ καλό δίσκο. Έχασα τους Epica (σκατά) αλλά το Design your Universe είναι τρελή δισκάρα.

Οπτικοακουστικό υλικό:

Κλαίω…

Από άλλη συναυλία, αλλά you get the point. Άκου τα πλήκτρα και τον ήχο της κιθάρας. Μετά βάλε τον δίσκο “Memorial” των Moonspell και έλα πες μου ότι δε θα μπορούσε να βρίσκεται εκεί. Διασκευή με αρχίδια (και όχι αρχίδια διασκευή, Πανούλη).

Ανατριχίλα. Δύο πανέμορφα κομμάτια αριστοτεχνικά δεμένα μεταξύ τους, λες και γράφτηκαν για να συναντηθούν σ’ αυτό το απερίγραπτο τοπίο. Άλλο να στο περιγράφω και άλλο να είσαι εκεί. Λόγος για να ζεις.

Μα δεν βρέθηκε κανένας να το μαγνητοσκοπήσει στο Δίον; Ας είναι, αυτό είναι το καλύτερο που βρήκα. Δεν έχω σχέση με θρησκείες, Θεούς και Δαίμονες. Αλλά όταν μιλάει η Τέχνη δεν αφήνει περιθώρια ούτε για ορθολογισμούς ούτε για συμπτώσεις. Κάτι έγινε σε εκείνη τη φάση. Μαγεία.

Η καλύτερη ενεργή (και όχι μόνο, πιθανότατα) μπάντα του πλανήτη. Thank YOU, Ian. Κι ας μην μπορείς να τραγουδήσεις. Στ’ αρχίδια σου, και στα δικά μας επίσης.

Τελειώνουμε με επικίλα. Την επόμενη φορά, ελπίζω σύντομα, θα πούμε για αριστερούληδες και μολότωφ. Ή μπορεί και όχι.

Λευτεριά στον Πάνο Μουζουράκη

Το Βρώμικο Ψωμί τάσσεται καθαρά υπέρ του σατιρικού βίντεο των Πάνο Μουζουράκη-Στέλιο Κάτσαρη για την 28η Οκτωβρίου και καταδικάζει την επίθεση Χρυσαυγιτών στον πρώτο έξω από το Οξυγόνο όπου εμφανίζεται. Φασίστες στις τρύπες σας. Και ευαισθητούλικα πατριωτάκια αποκτήστε χιούμορ.

Πρετεντέρης Μπουκάλιας

Η δημοσιογραφάρα έχει κολλήσει στα monitor, την ώρα που -όλως τυχαίως- ο Ant1 δείχνει τον αγώνα Παναθηναϊκός-Γαλατά…

…για τον Σοσιαλισμό(;)

Μα γιατί οι εκλογές να ανακοινώνονται πάντα μέσα στην εξεταστική; Τέλος πάντων, έχω πάρει απόφαση ότι δε θα γράψω τίποτα αύριο οπότε μπορώ να προχωρήσω σε γαμάτη πολιτική ανάλυση.

Επειδή βέβαια οι περισσότεροι είναι τουλάχιστον αδιάφοροι, θα επικεντρωθούμε στον (Τ)ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί έτσι.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όχι από τους Black Sabbath, αλλά από το σωτήριον έτος 2003. Την χρονιά που συγκροτήθηκε το καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ: της μεγάλης συμμαχίας της αριστεράς, του συλλογικού εγχειρήματος που θα άλλαζε το πολιτικό τοπίο, μπλα μπλα μπλα… Στο καταστατικό της συμμαχίας εκτός των άλλων αναγράφεται ότι επικεφαλής τίθεται ο εκάστοτε πρόεδρος της μεγαλύτερης συνιστώσας, δηλαδή του Συνασπισμού (της Αριστεράς, των κινημάτων, της οικολογίας, των κουταβιών, των χρωμάτων, των αρωμάτων κλπ).

Για τα επόμενα 3-4 χρόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει μια συνεχή ανοδική πορεία. Λίγο η κρίση στο μΠΑτΣΟΚ, λίγο ένας αρχηγός (ο Αλέκος, ντε) “τσακάλι” που δίνει ρέστα εντός και εκτός βουλής, λίγο η έντονη παρουσία στα κινήματα, ελκύει μεγάλο μέρος του προοδευτικού κόσμου και ιδιαίτερα της νεολαίας. Και σ’ αυτό βοηθάει ένας νέος πολιτικός που κάνει την εμφάνισή του στις δημοτικές εκλογές…

Ο μικρός Αλέξης δίνει έναν αέρα ανανέωσης στην αριστερά και στο πολιτικό σκηνικό γενικότερα. Φρέσκος (τότε) λόγος, νεαρός και φυσικά ομορφόπαιδο, γοητεύει γρήγορα τα πλήθη. Σε τέτοιο βαθμό που ο μπαρμπα-Αλέκος τον προμοτάρει όσο δεν πάει για τη θέση του προέδρου στο επόμενο συνέδριο του κόμματος, ενάντια στον (κακό, ανανεωτικό, κρυφοπασόκο, συντηρητικό, φτου κακά) Φώτη Κουβέλη. Ο Τσίπρας επικρατεί με χαρακτηριστική και αναμενόμενη ευκολία.

Φαστ φόργουορντ στο 2009, γιατί πολύ αναλυτικά τα αραδιάζω και με κόβω να πηγαίνω κατευθείαν να γράψω το πρωί. Από  τα Δεκεμβριανά και μετά, η κυβέρνηση φροντίζει να μας δώσει να καταλάβουμε ότι πρέπει να ξεχάσουμε αυτά που ξέραμε. Οι μπάτσοι έχουν αποθρασυνθεί τελείως, υπεύθυνος δημόσιας τάξης τίθεται ένας πρώην εισαγγελέας επί χούντας, το ΛΑ.Ο.Σ. ανεβαίνει τρομακτικά και γενικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε. Εκεί λοιπόν που περιμένεις τους αριστερούληδες να προσπαθήσουν τουλάχιστον να περιορίσουν την φασιστοποίηση της κοινωνίας, αυτοί τρώγονται μεταξύ τους. Να σε κάνουν να τους σιχαίνεσαι με παραιτήσεις μου ανακαλούνται, με ύβρεις εναντίον όποιου ασκεί κριτική (ανεξάρτητα από το αν έχει δίκιο ή όχι-Κοροβέσης) και με ανούσιες και άνευ πολιτικού περιεχομένου κόντρες κορυφής. Ώσπου έρχεται ο καιρός και -ω, έκπληξη!- προκηρύσσονται εκλογές…

Τίθεται λοιπόν το μέγα ερώτημα: Ποιος θα είναι στο τιμόνι; ΧΕΛΟΟΥ! ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ!!! (ανατρέξτε στην αρχή της ανάρτησης) Το οποίο βέβαια δεν διευκρινίζει τι γίνεται όταν ο πρόεδρος του κόμματος είναι μια απογοήτευση και μισή. Όλο αυτό το διάστημα από τότε που ανέλαβε την προεδρία ο Αλέξης έχει αποδειχθεί ένας από τους πιο ξύλινους πολιτικούς της αριστεράς. Προφανώς δεν ήταν έτοιμος να περάσει από το δήμο σε κάτι τόσο μεγάλο και γρήγορα σταμάτησε να εμπνέει.

Παρόλα αυτά, δεν θα έπρεπε να υπάρχει θέμα. Ας προσέχατε, τώρα είναι πρόεδρος και πρέπει να ηγηθεί ολόκληρου του σχήματος. Αλλά όχι. Οι (περισσότερες) συνιστώσες σηκώνουν μπαϊράκι και θέλουν Αλέκο. Είναι πιο true. Και εδώ γίνεται κάτι πρωτοφανές: Το κάποτε “τσακάλι” στο όνομα της ριζοσπαστικής αριστεράς ακυρώνει τον πρόεδρο (του), προτείνοντας τρίτα πρόσωπα ή συμφωνώντας με το ενδεχόμενο της συλλογικής ηγεσίας, που πρότεινε ο Μανώλης Γλέζος. Την τελευταία πρόταση υιοθέτησε τελικά και ο Τσίπρας, παίρνοντας την καλύτερη κατ’ εμέ απόφαση που μπορούσε να πάρει ώστε να κρατήσει ενωμένο το ΣΥΡΙΖΑ.

(φτηνό edit με ms paint)

Το καταστατικό βέβαια δεν τηρήθηκε ούτως ή άλλως. Ο Κουβέλης επισήμανε τις δυσκολίες του να κατέβει… ποδοσφαιρική ομάδα σαν επικεφαλής, και είχε δίκιο. Προσωπικά σαν ιδέα το βρίσκω πολύ όμορφο το να μην υπάρχει ηγεσία στον εκλογικό αγώνα. Το θέμα είναι όμως ότι αυτή τη στιγμή μόνο επιφυλάξεις ως προς τη λειτουργικότητά του μπορεί να προκαλέσει κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά το κακό είχε γίνει από νωρίς και προκειμένου να ευχαριστηθούν όσο δυνατόν περισσότεροι, ο Τσίπρας έκανε πιστεύω σωστή επιλογή. Η επόμενη μέρα βέβαια δεν ήταν και τόσο ευχάριστη. Ο Αλαβάνος αποφασίζει να μην συμμετέχει καθόλου στο ψηφοδέλτιο, αμέσως μετά την απόφαση της γραμματείας, στην οποία μάλιστα φαινόταν απ’ ό,τι γράφεται θετικός, αφήνοντας πολλά ερωτηματικά. Εδώ και καιρό έκανε συνεχώς φάουλ, αλλά είναι δυνατόν ο άνθρωπος που διακινδύνεψε να μείνει εκτός βουλής, θέτοντας υποψηφιότητα στην αβέβαιη έδρα του Ηρακλείου, να παραιτείται όταν μαθαίνει ότι δεν θα κατέχει πλέον ηγετική θέση; Ή δεν καταλαβαίνει ότι ήταν από τα πιο ισχυρά χαρτιά του κόμματός του; Εκτός από τον Αλαβάνο πάντως, επιφυλακτικές ως προς το τι μέλλει γενέσθαι μετά τις εκλογές παρουσιάζονται η Ανανεωτική Πτέρυγα και η ΚΟΕ.

Ανακεφαλαιώνοντας, λοιπόν, έχουμε και λέμε: Σε μία φάση όπου η Αριστερά θα’ πρεπε να είναι πιο ενωμένη και ελκυστική από ποτέ, τρώγεται μεταξύ της και δεν δείχνει να προσφέρει τίποτα καινούριο, με κορυφαία στελέχη να σφάζονται και συνιστώσες που σκέφτονται την ιδεολογική τους καθαρότητα περισσότερο από το πώς θα εκφράσουν αυτά που πρεσβεύουν στον κόσμο. Ακόμα και αν ήταν αναπόφευκτη η διαμάχη Αλαβάνου-Τσίπρα, έγινε χωρίς καμία απολύτως κατάθεση πολιτικών απόψεων και προσωποποιήθηκε απόλυτα. Και τελικά βλέπεις τον τελευταίο, που υποτίθεται ότι είναι ο λιγότερο συμπαθής προς τη συλλογικότητα του ΣΥΡΙΖΑ, να παίρνει την πιο ενωτική απόφαση όσον αφορά τον επικεφαλής του ψηφοδελτίου. Και παρόλα αυτά να συνεχίζουν να τον κατηγορούν ορισμένοι (ΚΟΕ). Τελικά, ποιος έχει δίκιο;

Αδιαφορώ. Το θέμα είναι να τα βρούνε, γιατί έχουμε αηδιάσει με την πάρτη τους. Κόσμος που είχε δείξει κάποτε μία συμπάθεια προς την Αριστερά, αποστρέφεται, χάνοντας κάθε ελπίδα, και αποχή αυξάνεται. Και δεν είναι καν συνειδητοποιημένη. Ας μην γελιόμαστε, δεν στέλνει κανένα μήνυμα και δεν θα φέρει καμιά επανάσταση, παρά μόνο θα ευνοήσει όσους μπορούν και προσελκύουν ακόμη κόσμο. Ο Καρατζαφύρερ παραμονεύει στη γωνία και κερδίζει έδαφος ξεχειλίζοντας λαϊκισμό και κουτοπονηριές, και αν δεν υπάρχει οποιουδήποτε είδους αντίσταση μέσα στη βουλή (μην ακούσω για τίποτα ΚΚΕ γιατί εδώ γελάμε) θα συνεχίσει να ανεβαίνει ατάραχος.

Αυτά. Ξαναδιαβάζοντάς την, η “ανάλυση” είναι για τα μπάζα. Πάρτε τραγουδάκι μήπως σωθεί η κατάσταση.

Καληνύχτες και καλή μου τύχη, που δεν το βλέπω…

Γκρρρ!

Σήμερα με κλέψανε στο δρόμο. Μου πήραν λεφτά και κινητό. Τα ‘χω πάρει. Μοναδικός σκοπός αυτής της ανάρτησης είναι να εκτονωθώ.

ΣΚΑΤΑ

Ευχαριστώ

Σαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάνα…

…εσύ που βγάζεις τους πιο gala “πολιτικούς”

Είπα να κάτσω να χαζέψω σήμερα λίγη τηλεόραση απ’ το πισί, μιας και δεν τραβάει το διάβασμα. Έπεσα λοιπόν πάνω σε μία ιδιαιτέρου κάλλους στιγμή, που απαθανάτισα για να μοιραστώ μαζί σας… Τελικά κακώς έχω σταματήσει να βλέπω τηλεόραση.

Άντε και για Δήμαρχος!

Σε άλλα νέα, έρχονται εκλογές στις 4 Οκτώβρη. Θα γελάσουμε πολύ.

Χοντρά Κόλπα

Είναι μερικές φορές που σκέφτομαι ότι πρέπει να αδυνατίσω.

Ευτυχώς μου περνάει γρήγορα.

Από το http://giantakos.blogspot.com/

The odd one out

Αυγουστιάτικο απόγευμα μπροστά στο pc. Πίνω φραπέ, ακούω Χατζηφραγκέτα και διαβάζω Φυσική. Βρείτε τι δεν ταιριάζει και κερδίστε το ντοκιμαντέρ “Τι έκανα στον πόλεμο” του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.